بیداران

  دادخواهی برای حقیقت و عدالت

بازگشت به صفحه نخست > مادران خاوران > فاطمه سلطان فتحی- آناهیتا رحمانی

فاطمه سلطان فتحی- آناهیتا رحمانی

جمعه 7 ژانويه 2022

مادردومم (فاطمه سلطان فتحی)، مادر بهروز فتحی از اعضای اتحادیه کمونیستهای ایران (سربداران) اول ژانویه ۲۰۲۲ پس از سالها مبارزه برای آزادی از میان مان رفت .
 زنی با قد متوسط ، با چشمان عسلی روشن و نگاهی عمیق و آرام، همچون چشمان بهروز. مهربان، دوست داشتنی، متواضع ، صبور و فداکار. صاحب هشت فرزند بود که مرگ چهارتن ازآنها را دید. اما مرگ بهروز زیر شکنجه در زندان اوین در سال ۱۳۶۲ برایش درد دیگری بود. عشق عمیق بین او و بهروز ریشه در درک و عقاید مشترکشان داشت. مادر هم باور داشت که باید برای بهتر کردن این جهان مبارزه و تلاش کرد. در مقابل تلاطمات و سختی های زندگی محکم و استوار بود و هرگز به شکوه و شکایت کلامی نمی گفت. اوعاشق انسان‌ها بود و همیشه آنها مقدم بر خودش می دانست. اهل مطالعه و تشنه ی دانستن بود. شعرهای بسیاری از حفظ بود و آنها را در جمع کوچک مان می خواند. در دوران زندگی مخفی همیشه کنارمان بود و آماده کمک به هر طریقی که از دستش برمی آمد. شدیدا نگران مان‌بود، اما‌ لب باز نمی کرد.
از زندان که آزاد شدم فورا به دیدنم آمد. همدیگر را در آغوش کشیدیم، بوی بهروز را می داد. از زندان و مقاومت بهروز زیر شکنجه برایش تعریف کردم. گفت که زمانی که خبر اعدام او را دادند، گفتند که بهروز حتی نام واقعی خود را نداده بود و افزود: «روزگار مردم سیاه تر و بدتر شده ، آنها اکنون به بهروز نیاز دارند»
با هم به خاوران رفتیم با دسته گلی بزرگ. دشتی را برای اولین بار دیدم که مادران سیاه پوش که هر یک عکس عزیزانشان را گرفته و داشتند در هر گوشه ی آن گلی می کاشتند. مادر نقطه ای را نشانم داد و گفت بهروز آنجاست. نمی دانم چرا آنجا و نه جای دیگر؟ به هیچ خانواده ای محل دفن عزیزانشان را نمی گفتند. سوالی که همچنان برایم بی جواب ماند. می دانست که در هر نقطه از آن خاک عزیزی خفته؛ شاید هم می خواست بگوید می داند که درد ما، مادران مشترک است 
مادر در اهواز زندگی می‌کرد و نمی توانست مرتب با مادران خاوران در ارتباط باشد اما هرگاه به تهران می آمد با هم به خاوران می رفتیم. او نیز همچون دیگر مادران داغدیده ، آرزوی دیدن روز دادخواهی و محاکمه قاتلان فرزندش را داشت و تا آخرین روزهای زندگی هرگز جنایت جمهوری اسلامی علیه فرزندش را فراموش نکرد و آنها را نبخشید .
یادش همچون بهروز همیشه با من است 
آناهیتا رحمانی، اول ژانویه ۲۰۲۲